تفنگت را زمین بگذار
 که من بیزارم از دیدار این خونبار ناهنجار
 تفنگ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
 من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبان دل ، دلی لبریز مهر تو ،
                                                تو ای با دوستی دشمن!  
 زبان آتش و آهن
 زبان خشم و خونریزی ست
 زبان قهر چنگیزی ست
  
بیا ، بنشین ، بگو ،بشنو سخن ـ شاید
                     فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید
برادر گر که می خوانی مرا ، بنشین برادروار
 تفنگت را زمین بگذار،
 تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
                           این دیو انسان کش برون آید.
تو از آیین انسانی چه می دانی ؟
 اگر جان را  خدا داده ست
 چرا باید تو بستانی ؟
 چرا باید که با یک لحظه ، غفلت ، این برادر را
                                      به خاک و خون بغلطانی ؟
 گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
                                      ... و حق با توست ،
 ولی حق را ـ برادر جان ـ به زور این زبان نافهم آتشبار
                                     نباید جست!  
 ... اگر این بار شد  وجدان خواب آلوده ات بیدار
                                               تفنگت را زمین بگذار...!!